Bilmek gerekir ki, ayetlerden anlaşıldığı üzere bu meselede cin ve şeytan aynı şeydir. Aralarında bulunduğunu düşünebileceğimiz tek fark, şeytanların, cinlerin isyankarları olmasıdır. Cin, genel olarak her iki türü de kapsamaktadır.

İlgili ayetler şöyledir:

1. “Doğrusu göğü yokladık, fakat onu bekçilerle ve alevlerle doldurulmuş bulduk. Oysa biz, orada dinleyebilmek için oturma yerlerinde otururduk. Ama şimdi kim dinleyecek olsa kendisini izleyen bir alev bulur. Doğrusu bilmiyoruz, yeryüzünde olanlara kötülük mü isteniyor, yoksa Rableri onlara bir hayır mı diliyor.” (Cin 8-10)

Bu ayetler, daha önce cinlerin, kulak misafiri olmak için gökte birtakım yerleri bulunduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Daha sonra gördüler ki gökyüzü, bekçiler ve alevlerle doludur. Alev de kulak misafiri olan onlara pusu kurmuştur. Birbirlerine şöyle derler: Acaba Allah, bu gelişmelerin neticesinde yeryüzü ahalisi için gelişme ve ilerleme mi irade etti, yoksa onlara bela mı ulaşacak, hiç bilmiyoruz.

Ehl-i Beyt’ten gelen rivayetlerde şöyle nakledilmektedir: Bu gelişme Rasûl-i Ekrem’in (sav) doğumundan sonra meydana gelmiştir. Ehl-i Sünnet’in rivayetlerinde ise bunun Rasûl-i Ekrem’in (sav) peygamber olarak görevlendirilmesinden sonra gerçekleştiği nakledilir. Mecmeu’l-Beyân’da Hicr suresinin 18. ayeti açıklanırken İbn Abbas’tan; Cin suresinde de Belhî’den böyle rivayet edilmiştir.

Sâfî’de Cin suresinde, İhticâc’da Hz. Sâdık’ın şöyle dediği rivayet edilir: “Bu yasaklama, yeryüzünde, gökten vahiy benzeri bir başka haber bulunmaması ve Allah katından gelenle karışmaması içindi.”

Şunu eklemeden geçmeyelim: Bu ayetler, yaratılışın sırlarını ve yeryüzünde gelecekte ortaya çıkacak şeyleri öğrenmek için gökte birtakım yerler bulunduğuna ve cinlerin de bu yerlere yakın durduklarına delil teşkil etmektedir. Acaba burada kasdedilen, meleklerin kendi aralarındaki konuşmaları mıdır? Acaba meleklerin konuşması uydu gezegenlerinki gibi midir?

“Yüce topluluğu (melâi’l-a’lâ) asla dinleyemeyezler” cümlesi, şeytanların yüce topluluğu dinleyemeyecelerini göstermektedir. “Ancak kulak hırsızlığı yapan olursa” cümlesi ise eğer onlardan biri hilekarlık yapar da yüce topluluğa yakınlaşırlarsa aniden parlak ve aydınlık bir alev onu takip eder. Fakat bununla birlikte aradan sıyrılıp bazı şeyleri işitmiş olmaları mümkündür. Çünkü başka ayetlerde şöyle denmektedir: “Onu şeytanlar indirmemiştir. Bu onlara göre bir şey değildir ve zaten güç de yetiremezler. Çünkü onlar işitmekten uzak tutulmuşlardır. (...) Şeytanların kimlere inmekte olduklarını size haber vereyim mi? Onlar, her iftiracı günahkara inerler. Kulak verirler ve çoğu da yalancıdır.” (Şuarâ 210-223)

Semâ” maddesinde “Gökteki Canlı Varlıklar” başlığı altında gökte meleklerden başka canlı varlıklar da bulunduğu ayrıntısıyla açıklanmış ve konuyla ilgili ayetler incelenmiştir.

Bilimadamlardan bazıları, gizli mesajların düzenli olarak ve dalgalar halinde gökten yeryüzüne ulaştırıldığını açık bir gerçek olarak kabul eder ve buna “evren telsizi” derler. Karl Jansky, 1932 yılında 8 ay boyunca kendi telsiziyle bu mesajları takip etti ve gördü ki mesajlar her gece bir önceki geceden dört dakika daha erken ulaşıyor. Bunun sebebi şuydu: dünyanın güneşin etrafında dönmesi dolayısıyla yıldızların doğuşu ve batışı her gün dört dakika daha erken gerçekleşiyordu.

1933 yılının sonunda bu bilimin uzmanlarının katıldığı bir seminer düzenlendi. Jansky bu seminerde sunduğu bildiride gözlemlerinin üzerindeki perdeyi kaldırdı ve dedi ki, yıldızlarda konuşabilen varlıklar vardır ve telsiz teleskoplarla alınabilecek bu semavi mesajlar, evreni daha fazlada tanımada insana yardım edebilir.

1942 Şubat’ında Jansky’nin öne sürdüğü görüşün doğruluğuna başka deliller eklendi. Çünkü görüldü ki, evrenden gelen bir dizi mesaj, İngiltere’de kullanılan radarın yön bulmasını engelliyordu. Bilimadamları, epey çaba gösterdikten sonra anladılar ki, bu engellenme, ufuk ötesinden bilinmeyen bir yönden gelen bir dizi telgraf mesajı nedeniyleydi. [Abdurrezzak Nevfel’in yazdığı ve Behram Pûr ve Şekib’in tercümesi “Çağları Aşan Kur’an” isimli kitaptan]

Halen bu konu bilimadamları için hemen hemen kesinlik kazanmıştır. Fakat Kur’an-ı Mecid açısından bakıldığında, daha önce işaret edildiği gibi, bu kesin ve apaçık bir gerçektir.

Adı geçen kitabın yazarı, cinlerin vahyi değil, bu tür sesleri dinlemek için göğe yaklaştıklarına inanmaktadır. Çünkü vahyi, vahyedilenden başkası işitemez. Nitekim “mele-i a’lâ” da melekler topluluğu değil, işte bunlardır. Geçen ayetler, özellikle de “Çünkü onlar işitmekten uzak tutulmuşlardır.” ayeti, öncesi ve sonrası gözönünde bulundurulduğunda bundan başka bir anlamı ifade etmektedir.